فصل مگس سياه در اوهايو، پنسيلوانيا، نيوجرسي، شمال نيويورك و نيوانگلند، شبه جزيره ميشيگان فوقاني و نواحي جنوبي كانادا از اواسط مارچ تا اواسط جولاي رخ مي دهد. بعضي كوهنوردان، اردوچيان و ماهيگيران در طول فصل مگس سياه از فعاليتهاي خارج از منزل خودداري مي كنند، ولي بقيه ما خوشحال از رهايي از زندگي خانگي محدود شده توسط برف،‌عليرغم وجود حشرات، بر كار خود پافشاري مي ورزيم.

مگسهاي سياه همانند پشه ها از مكيدن خون ساير جانوران تغذيه مي كنند. در حقيقت، تنها ماده ها از خون تغذيه مي كنند: غذاي اصلي نرها شيره گلها است. برخلاف پشه ها، مگس سياه در آب روان تخم ريزي مي كند. جايي كه لاروها توسط چنگكهاي ريز به صخره ها چسبيده و زير يخ در انتظار آب شدن آنها در بهار به حيات خود ادامه مي دهند. آنجا در زير آب لاروها تبديل به شفيره مي شوند و از خرده ريزهاي ارگانيك موجود در آب تغذيه كرده و نهايتا به صورت حشره بالغ بالدار در حبابي از هوا به سطح آب مي آيند. هنگام خروج از آب، اغلب آنها شكار ماهياني همچون قزل آلا مي شوند. آنها بسته به نژاد، دماي هوا و موجودي غذا حدود ۴ الي ۶ هفته زندگي مي كنند.

مگسهاي سياه حشرات كوچك سياه يا خاكستري با پاها و شاخكهاي كوتاه هستند. گزيدگيها مي توانند فوق العاده دردناك باشند، و جهاز دهاني آنها شبيه به جهاز دهاني مگس اسب (horse fly) مي باشد. برخي گونه هاي مگس سياه بالغ انسان را ترجيح مي دهند درحاليكه ساير گونه ها حيوانات يا پرندگان خاصي را هدف قرار مي دهند. در مورد انسان، آنها به داخل آستين يا بالاي چكمه ها مي خزند و بويژه علاقه خاصي به سر، دقيقا در ناحيه زيرين لبه كلاه دارند. گزش مي تواند روزهاي متمادي تورم و سوزش به همراه داشته باشد. مواردي از كشته شدن در طي چند ساعت بر اثر گزش و از دست دادن خون هم در ميان حيوانات اهلي و هم انسانها ثبت شده است. مرگ مي تواند بر اثر خفگي ناشي از تورم مجاري تنفسي و يا واكنشهاي آلرژيك اتفاق بيفتد.

وقتي مگس سياه به تغذيه خود خاتمه مي دهد، خون ريزي ممكن است تا مدتي ادامه يابد. محل گزش در ابتدا بصورت يك نقطه مركزي كوچك و قرمز احاطه شده در يك ناحيه سرخ شده و متورم ظاهر مي گردد. سپس، منطقه بطور افزاينده اي دچار خارش، تورم و سوزش، گاهي به مدت چندين روز مي شود. با استفاده از كرمهاي ضد خارش يا آنتي هيستامين هاي خوراكي همچون بندريل مي توان تخفيف نسبي حاصل كرد.

مگسها معمولا در طول روز، در فضاي باز و در سايه يا نيم سايه مي گزند. آنها در داخل خانه يا دير وقت شب نمي گزند. جمعيت آنها در ارتفاعات به دليل نبود محلهاي پرورش، دماهاي خنكتر و وجود نسيم كمتر است. مگسهاي سياه در اثر دي اكسيد كربن موجود در بازدم، عرق و بوي بدن جذب پستانداران مي شوند. آنها همچنين شديدا تحت تاثير رنگ هستند. رنگهاي تيره براي آنها جذابتر از روشن بوده، و آبي، ارغواني، قهوه اي و سياه جذابيت بيشتري نسبت به سفيد يا زرد دارد. بنابراين، يك پيراهن روشن، انتخاب بسيار بهتري از پوشش آبي تيره مي باشد.

پوشش مناسب، حفاظت خوبي در مقابل نيش مگس سياه بشمار مي رود. آستينها و جلو پيراهن را كاملا سفت كرده و شلوار را داخل جوراب يا چكمه ساقه بلند قرار دهيد. البسه زيپ دار بهتر از دكمه دار جلو مگسها را مي گيرند. رنگهاي روشن چون نارنجي، زرد و آبي روشن براي مگسها از رنگهاي تيره كمتر جذابيت دارند. توري هاي سر فرا گيرنده شانه ها گاهي مفيدند. همچنين مي توان اينها را با مواد فراري دهنده حشرات آغشته كرد.

 

نقل از سايت Section Hiker