همانطوریکه می دانیم ۸۰٪ شخصیت کودکانمان تا سه سالگی شکل می گیرد. با این اوضاعی که برای ما مهاجران به وجود آمده اعم از طول کشیدن روند پیگیری پرونده ها و اوضاع نا بسامان روح و روانمان و این قبیل گرفتاری ها ممکنه باعث بشه از فرزندانمون غافل بشیم. نوگل هایی که شخصیت اصلی زندگیشون یعنی حرمت نفس و اعتماد به نفسشون شکل می گیره و میزان موفقیت و اعتماد به نفس آنها در آینده بستگی به رفتار امروز ما دارد. به همین دلیل من روش هایی رو پیشنهاد می کنم که امیدوارم موثر واقع بشه:

  1. در تشویق و تحسین کودکمان کم نذاریم. نگیم لوس میشه. اتفاقا بچه هایی که کمبود توجه دارن به طرف لوس شدن گرایش پیدا می کنن.
    به جای اینکه سرزنش گر باشیم، بر عکس با ذره بین دنبال رفتار و صفات خوب او بگردیم و رفتار خوبش را تعریف و تمجید کنیم.

  2. از هر گونه طعنه، دست انداختن، دادن صفات نامناسب و ... پرهیز کنیم و حتی به شوخی از کلماتی همچون دست و پا چلفتی، تنبل، کچل و ... که همچون تیری زهرآگین بر حرمت نفس و شخصیت کودک هستند استفاده نکنیم؛ چون تا ۶-۷ سالگی درک درستی از شوخی ندارند.

  3. اجازه دهیم فرزندانمان لباس و کفششان را خودشان انتخاب کنند. قطعا انتخاب ایده آلی نخواهند داشت. نگیم شخص  x یا y در مورد لباس بچه چه فکر می کنند. به جای اینکه اولویت را به اظهارات x و y بدیم، اولویت را به تصمیم بچه ها نسبت به انتخابشان بدیم تا از این طریق حس تصمیم گیری را در آنها تقویت کنیم.
     
  4.  ساعتی از روز را به فرزندانمان اختصاص بدیم. با آنها به گردش بریم و اگه خواستند ما رو در بازی هایشان شراکت بدن، حتما استقبال کنیم. اگه در همون لحظه دستتون بنده یا حوصله ندارین، می تونین بهش وعده چند ساعت دیگر رو بدین و چون بچه ها معنای زمان را درک نمی کنن، می توانید از طریق عقربه های ساعت زمان بازی کردنتان را نشونش بدین. مثلا بگین اگه عقربه کوچک یا بزرگ بیاد اینجا اونوقت من باهات بازی می کنم. مطئن باشین که بچه ها قانع می شوند، به شرط اینکه قبلا به قول هایتان عمل کرده باشید.

  5. زمانی که فرزندتان با شما صحبت می کند، سرتاپا به گوش باشید و تا صحبت هایش تمام نشده، حرفی نزنید. این باعث می شود تا بداند که چقدر به او احترام می گذارید. و نیز یاد می گیرد که نباید سخن کسی را قطع کند.

من می دونم که همه این مسائل ساده رو می دونن، ولی گاها همین نکات ساده را فراموش می کنیم.

  • اگر کودک بطور دائم با سرزنش و توبیخ روبرو باشد، محکوم کردن را می آموزد.
  • اگر کودک بطور دائم با شرمساری روبرو باشد، احساس گناهکار بودن را می آموزد.
  • اگر کودک بطور دائم با تشویق روبرو باشد، اعتماد و اطمینان به خود را می آموزد.
  • اگر کودک بطور دائم با پذیرفته شدن روبرو باشد، عشق ورزیدن و عاشق شدن را می آموزد.
  • اگر کودک بطور دائم با انصاف روبرو باشد، عدالت را می آموزد.

بازگشت

 

مرجع:پرورش و تربیت کودکان و نوجوانان - ۲ تا ۵ سالگی